Only the Lonely and the Lost
 
Author: Tempest819 PM
The fallout after events in Episode 8: Vexed. Bo and Lauren are forced to face one another.
Rated: Fiction T - English - Drama/Romance - Bo D. & Lauren

Title: Only the Lonely and the Lost
Rating: PG -13
Fandom: Lost Girl
Pairing: Bo/Lauren
Word Count: 4,300
Disclaimer: I own nothing but a Honda Civic. The characters below belong to Showcase blah, blah, blah. Don't sue me.
Synopsis: Aftermath of Episode 8: Vexed
Spoilers: Everything up to Episode 8

เรื่องนี้สร้างมาจากซีซั่นหนึ่งตอนที่ 8 ของเรื่องนี้ค่ะ ต้องการจะดูเต็มๆก็คำตอบเดิมค่ะ หาเอาในกูเกิ้ลนะคะ อิอิ...

....................................................

เสียงประตูห้องแล็ปถูกเตะให้เปิดออก พาให้ลอว์เรนหลุดออกจากภวังค์ เธอใช้เวลาในช่วงชั่วโมงหลังนี้อย่างดีกว่าที่แล้วๆมากับการตั้งใจสนใจกับ งานที่อยู่บนกล้องจุลทรรศน์ ในเวลาก่อนหน้านั้น เธอค่อนข้างลำบากกับการตั้งสติให้อยู่กับงานในมือ เพราะพบว่าตัวเองชอบมองเหม่อออกไปข้างนอกเสมอ และเมื่อเสียงประตูห้องแล็ปเปิดออกทำลายความเงียบของที่นี่ เธอก็หันความสนใจไปยังประตูแทนและเจอกับเคนซี่ที่ทุลักทุเลดึงลากโบเข้ามา ลอว์เรนรีบวิ่งมาหาสาวตัวเล็กกว่าในทันทีและช่วยพยุงร่างกายที่อ่อนล้าของ ซัคคิวบัสไปยังเตียงที่อยู่ใกล้ๆ ในนาทีนี้เองที่เธอเห็นดวงตาของโบดูเหมือนคนไร้ชีวิตและกลอกขึ้นไป

“เกิดอะไรขึ้น.?” ลอว์เรนถามขณะที่นิ้วของเธอเช็คชีพจรที่ลำคอของโบ

“อะไรมันก็เกิดขึ้นตลอดนั่นแหละ เค้าสู้กับอะไรสักอย่างที่เข้ามาบั๊มตอนกลางคืนและก็มาจบด้วยเลือดอาบทั้งตัว”

“เค้าเจ็บตรงไหนบ้าง..?”

“เจ้าตัวนั้นจากทะเลสาบแทงเค้าที่อก ดูเหมือนมันจะไม่ได้ลึกมาก แต่เค้ากลับเหมือนไม่มีสติไปเลย คล้ายกับน็อคเอาท์”

ลอว์เรนเปิดเสื้อของสาวผมสีน้ำตาลออกและเห็นบาดแผลสองที่ตรงกลางอกของหล่อน ลักษณะของมันคุ้นตา “เจ้าเฟนั่นมันมีอะไรเล็กๆแหลมๆที่ฝ่ามือด้านล่างหรือเปล่า คล้ายๆทรงกรวยเล็กๆน่ะ”

“ทรงกรวยแหลมๆ”

“ตาสีม่วง กับหูใหญ่ๆใช่ไหม..”

“นั่นมันหูเหรอ.. ฉันนึกว่ามันเป็นปีกน่าเกลียดๆซะอีก”

“ตั้งใจหน่อยสิเคนซี่!”

“โอเคๆ ประมาณนั้นแหละ”

ลอว์เรนถอนหายใจอย่างโล่งใจและเดินไปที่ชั้นวางของ หยิบขวดๆหนึ่งออกมา “งั้นเค้าก็คงไม่เป็นไรแล้วล่ะ ฉันจะให้ยาเค้า พรุ่งนี้เช้าเค้าก็จะดีขึ้น”

“คุณแน่ใจเหรอ..?” เคนซี่ถามขณะลูบหน้าผากเพื่อนสาว เธอคิดว่าเธอชินแล้วที่เห็นเพื่อนบาดเจ็บ แต่มันไม่ใช่เลย

“อื้ม.. คิดว่าโบคงจะไปลุกล้ำพื้นที่ของพวกกราชนิชเข้า พวกนั้นโดยทั่วไปเป็นเฟที่ไม่อันตราย” ลอว์เรนเช็ดแขนโบด้วยแอลกอฮอล์และเสียบเข็มเข้าไปในเส้นเลือดหล่อน

เคนซี่ไม่ใช่แฟนของเข็มฉีดยา เธอเลยสะดุ้งตอนที่เห็นของแหลมนั่นเสียบเข้าไปในผิวหนังของเพื่อนสาว “อ้อ.. มันน่าประทับใจจริงๆนะที่ฉันรู้ว่าอะไรที่มันอยู่ในมือเจ้านั่นที่จิ้มไปที่ อกโบมันไม่อันตราย แต่ฉันแน่ใจที่สุดเลยนะว่า เจ้านั่นพยายามจะทำให้เค้ารู้สึกอันตราย”

“ฉันบอกว่า “โดยทั่วไป” และพวกเขาก็เป็นพวกหวงอาณาเขต เฟส่วนใหญ่มักจะไม่ยอมให้ใครเข้าไปในที่ที่ของพวกเขาถ้าไม่ได้รับอนุญาต”

“พวกเฟเฮงซวยและกฎบ้าๆบอของพวกนั้น พวกนั้นมีกฎเยอะแยะมากกว่าพวกผู้คุมในคุกและคู่มือการเลี้ยงมังกร! พวกคุณมีหนังสือสำหรับผู้เริ่มต้นไหม ประมาณว่า “นี่คือชีวิตของเฟสำหรับเรื่องงี่เง่า” หรืออะไรสักอย่าง.?”

“เราเรียนรู้จากวิกีพีเดียน่ะ”

“จริงๆอ่ะ” เคนซี่มองกลับมาด้วยท่าทางประหลาดใจ

“ไม่จริงหรอก..เคนซี่”

“ห๊ะ.. หนึ่งคะแนนสำหรับคุณหมอ ฉันไม่คิดเลยนะว่าคุณจะมีอารมณ์ตลกกับเค้าด้วย แต่มีอะไรให้ฉันช่วยได้บ้างไหม”

“เค้าจะหลับไปตลอดคืนนี้ล่ะ ฉันจะเฝ้าเค้าให้เอง และจะบอกเธอถ้าเค้าพร้อมจะกลับบ้าน เธอไปหาไดสันและบอกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น เขาสามารถจะช่วยจัดการเรื่องการนัดเจอกันกับกราชนิชตอนที่โบตื่นแล้ว”

“ไม่มีการแทงกันเกิดขึ้นนะครั้งนี้”

“ใช่ เขาแค่สู้กับโบเพราะโบเข้าไปหาพวกเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต ถ้าเค้าต้องการจะคุยกับพวกเขา พวกเขาก็จะคุยกับเค้านานเท่าที่เค้าเดินตามมารยาท”

“มารยาทเหรอ..? เจ้านั่นมันมีอะไรแหลมๆที่มือ กลิ่นปากเหม็น และมันก็สนใจเรื่องมารยาทด้วยเนี่ยนะ..?”

“มารยาทไม่ได้เป็นมาตรฐานเดียวกันทั้งจักรวาลนะเคนซี่ มันเหมือนเป็นวัฒนธรรมมากกว่า แล้วอะไรที่แปลกสำหรับเธอและฉันมันก็ดูจะเป็นเรื่องธรรมชาติของคนอื่นเหมือน กัน”

“อ้อ.. ฉันแน่ใจเลยว่ามันต้องมีอะไรสักอย่างที่ขัดแย้งกัน เฟกับมนุษย์และทุกๆอย่างระหว่างเรา อย่างเช่นไม่นอนกับเพื่อน หลอกลวงและตรงไปตรงมา เรื่องพวกเนี้ยมันเหมือนจะเป็นวัฒนธรรมที่ไม่ควรทำเลย คุณว่างั้นไหมล่ะ..คุณหมอ.?”

เคนซี่ไม่ได้คิดจะยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เพราะเธอดึงตัวเองออกมาจากเรื่องที่โบกับลอว์เรนมีอะไรกันด้วยแรงจูงใจซ่อน เร้นแล้ว ตอนนั้นเธอต้องฝืนใจตัวเองไม่ให้พุ่งเข้ามาหาหล่อนในแล็ปนี้และจัดการ น็อคเอาท์สาวผมบลอนด์ที่ทำตามหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยมคนนี้ เธอไม่ได้ทำอะไรหล่อน โบบังคับให้เธอสัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้และเธอก็ทำตาม แต่การมายืนอยู่ตรงหน้าหล่อนนาทีนี้และพูดเกี่ยวกับเรื่อง “มารยาท” มันมากเกินไป มันต้องมีบางคนที่กระชากรอยยิ้มพอใจจากใบหน้าของหล่อนและเคนซี่ก็เป็นใครคน นี้ที่ทำงานสำเร็จ

“เค้าบอกเธอเหรอ..?” ลอว์เรนตอบด้วยเสียงที่ดังไม่มากกว่าเสียงกระซิบ จริงๆแล้วเธอก็กระซิบนั่นแหละ เพราะถ้าเธอพูดดังกว่านี้ ก็รู้ว่าเสียงเธอมันจะต้องสั่น เวลาที่ผ่านไปหลังจากคืนวันนั้นกับโบ สาวอีกคนนั่นเลี่ยงที่จะเจอเธอและเธอเองก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปหาหล่อน เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ทุกๆครั้งที่เธอพยายามจะเข้าไปอธิบายเรื่องในใจ ภาพของสาวผมสีน้ำตาลที่มีน้ำเอ่อคลอเต็มสองดวงตาหลังจากที่รู้ว่าเธอไม่ซื่อ และความทรงจำเหล่านั้นก็ทำให้เธอรู้สึกผิด

“ไม่ใช่ทุกอย่าง แต่ก็พอที่จะรู้ว่า คุณมันแย่.. แย่มาก.. แย่มโหฬาร..” เคนซี่ตอบ

“ฉันแค่อยากจะหยุดเค้า ไม่ให้ไปเจ็บตัว”

“อ้อ.. ถ้างั้นคุณก็ยิงเป้าหมายได้ห่วยมาก เพราะคุณทำตรงกันข้าม คุณทำให้เค้าเจ็บมากจริงๆ เจ็บแบบที่ไม่ใช่การเจ็บที่จะใช้เซ็กซ์ช่วยให้มันหายไป”

“ก็เค้าจะไปพาตัวเองไปเพื่อทำเรื่องที่มันเหมือนไปฆ่าตัวตาย ฉันปล่อยเค้าไปหาหมอนั่นไม่ได้ เค้าอยากจะตามหาแม่ของเค้า ไม่ว่าจะต้องเสียอะไรเท่าไหร่ และเค้าไม่ฟังเหตุผลอะไรเลย”

“และทางเดียวที่คุณจะหยุดเค้าได้ ก็คือการส่งตัวเองให้เค้าไปงั้นหรือไง..?”

“มันไม่ใช่เรื่องธรรมดานะ..เคนซี่!”

“จริงๆแล้วมันก็ธรรมดานั่นแหละ เพราะมันคือเรื่องที่คุณทำ คุณรู้นี่ว่าชีวิตของเค้ามันยากแค่ไหน เค้าคิดมานานว่าเค้าเป็นปีศาจ และจากนั้นคุณก็เข้ามาหา และบอกเค้าว่า เค้าไม่ใช่ปีศาจ เค้าเป็นสิ่งมีชีวิตที่สวยงาม และพลังของเค้าคือของขวัญ ไม่ใช่คำสาป และอะไรอีกตั้งมากที่คุณพูด และในที่สุดเค้าก็เริ่มที่จะเชื่อมัน คุณได้ความไว้ใจจากเค้าไปทั้งหมดและทำลายมันไปหมดไม่เหลือ” เคนซี่เดินไปหาโบและดึงผ้าห่มมาห่มให้หล่อน เธอก้มลงจูบที่หน้าผากโบ ก่อนจะเดินไปประตูเพื่อจะจากไป แต่ก่อนที่จะไปเธอยังหันกลับมาหาคุณหมอที่ยืนอยู่เพื่อจะจบคำพูดของตั